Iniekcja rozpychająca systemu Kellera polega na pompowaniu w podłoże gruntowe stabilnego materiału wypełniającego, który doprowadza do zagęszczenia gruntów niespoistych lub wzmocnienia gruntów spoistych i organicznych. Wprowadzanie wypełniacza w podłoże odbywa się pod ciśnieniem do ok. 4 MPa w czasie podciągania rury wiertniczej. Zasadnicze znaczenie dla przebiegu i skuteczności tego typu iniekcji ma umiejętność właściwego doboru wszystkich parametrów procesu, w tym szczególnie składu, ilości i sposobu wtłaczania wypełniacza. Ponadto konieczne są wnikliwe obserwacje przemieszczeń obiektu i podłoża oraz interaktywne projektowanie.
Iniekcja rozpychająca może być wykonana w różnych rodzajach gruntu i dla różnych celów. Najczęstsze zastosowania obejmują między innymi:

• zagęszczanie luźnych gruntów niespoistych (iniekcja zagęszczająca),

• wzmacnianie gruntów spoistych,

• iniekcję w strefę kontaktu budowli z gruntem (iniekcja kontaktowa),

• trwałość osiąganego efektu wzmocnienia (zagęszczenia) gruntu, przy stosunkowo niskim koszcie wykonania w porównaniu do innych metod (m.in. Soilcrete, mikropale),
  
  
• wykorzystanie stosunkowo lekkich i małych maszyn (nie stosuje się wysokich ciśnień),
  
  
• łagodne wiercenie, bez wibracji i w większości przypadków bez udaru,
  
  
• niemal całkowity brak urobku,
  
  
• nie używa się wody do rozluźnienia gruntu,
  
  
• w wielu przypadkach możliwe jest wykonanie robót z zewnątrz budynku, bez ograniczania jego eksploatacji,
  
  
• wzmocnienie podłoża można wykonać tylko pod wybraną częścią budynku, bez niebezpieczeństwa nadmiernego przesztywnienia podparcia w stosunku do pozostałych jego części.

Przykładem zastosowania w przypadku gruntów sypkich są prace wykonane na terenie zbiornika wodnego w Cedzynie. Na obiekcie tym prowadzono zagęszczanie ziemnej zapory czołowej metodą wibroflotacji, na odcinku 250 m i do głębokości 10 m. W rejonie przepustu zachodziła jednak obawa o stateczność wysokich żelbetowych ścian jazu, obciążonych parciem gruntu, których grubość wynosiła jedynie około 60 cm. Z tego powodu nasyp bezpośrednio sąsiadujący z jazem zagęszczono za pomocą iniekcji rozpychającej, stosując bardzo gęstą zaprawę. Wykonane sondowania wykazały osiągnięcie zakładanego stopnia zagęszczenia ID=0,75.

Innym przykładem są roboty wykonane przy naprawie posadzki hali przemysłowej firmy Philips w Kętrzynie. Ze względu na zalegające w podłożu namuły i torfy oraz słabe grunty nasypowe konstrukcję hali posadowiono na palach, zaniedbując jednak sprawę posadzki, która w ciągu kilkunastoletniej eksploatacji obiektu osiadła miejscami do 30 cm. W ramach naprawy i modernizacji hali zastosowano iniekcję rozpychającą. Pod istniejącą płytę posadzki wtłaczano betonową zaprawę, która wypełniła zaobserwowane pustki oraz zagęściła luźne nasypy. W obszarze torfów i namułów rozepchnięto grunty organiczne, powodując wyciskanie wody z porów, oraz zredukowano ściśliwość warstw słabych układem betonowych "kolumn". Po zakończeniu prac iniekcyjnych na starej płycie ułożono nową posadzkę ze zbrojeniem rozproszonym.